نویسنده: الف لام میم

نامه های سنکا ( الف لام میم) نامه دوازدهم از سنکا به لوسیلیوس سلام ۱. هر جا که روی می‌کنم، نشانه‌های پیش رفتن سنم را می‌بینم. هنگامی که به ویلایم در نزدیکی شهر رسیدم، شروع کردم به شکایت کردن از هزینه‌هایی که آن ساختمانِ رو به ویرانی بر من تحمیل …

در این جا شعر فلسفی پارمنیدس به صورت دقیق به فارسی بازگردانی شده است. شعری بی نهایت مهم که تاثیرگذاری آن بر افلاطون برای نشان دادن اهمیت آن کافی است. افلاطونی که تمام تاریخ فلسفه پیرامون مسائل او می چرخد. از طرف دیگر در این شعر نمودی از وحدت وجود و تطابق اندیشه و هستی، جهل و سردرگمی و عدم شناخت امر متغیر در عین حال عدم وجود امر متغیر را می توان دید. خواننده با مداقه در قطعات ژرف این شعر فلسفی شاید به حقیقت بتوان گفت به سرآغاز و در عین حال مقصد اندیشه فلسفی خواهد رسید.

نامه های سنکا-نامه یازدهم الف لام میم از سنکا به لوسیلیوس سلام ۱. گفت‌وگویی که با آن دوست جوان و آینده‌دار تو داشتم، بی‌درنگ به من نشان داد که او چه اندازه هوش و استعداد دارد و نیز تا چه اندازه پیشرفت کرده است. او نمونه‌ای از خود را به …

المواقف و المخاطبات نفرّی ترجمه الف لام میم موقف کبریا مرا در کبریایش نگاه داشت و به من گفت من ظاهری هستم که ظهورش او را عیان نمی کند. و باطنی هستم که باطن ها به درک علمش نمی رسند. و به من گفت آغاز کردم و آفریدم در حالی …

چنین است؛ من از سخنی که گفته‌ام بازنمی‌گردم. از جمعیت بگریز؛ از همنشینی با شمار اندک نیز بگریز؛ حتی از یک همراه نیز بگریز. کسی نیست که بخواهم تو را با او شریک کنم. و ببین چه نظری درباره تو دارم: جرئت می‌کنم تو را به خودت بسپارم. می‌گویند کراتِس، شاگرد همان استیلپو که در نامه پیشینم از او یاد کردم، روزی جوانی را دید که تنها راه می‌رفت و از او پرسید چه می‌کند که چنین تنهاست. گفت: «با خودم سخن می‌گویم.» کراتس گفت: «مراقب باش؛ با دقت مواظب باش، از تو می‌خواهم، زیرا داری با مرد بدی سخن می‌گویی.»

در میان همه چیزهایی که می‌شناسیم، یک چیز هست که شناختمان از آن با همه چیز فرق دارد: خودِ “من”. بدنم را می‌بینم، لمس می‌کنم، و مثل هر چیز دیگری از راه حواس می‌شناسم. اما “خودم” را جور دیگری می‌شناسم؛ از درون، بی‌واسطه، با یک یافتِ مستقیم که نیازی به چشم و دست ندارد. پرسش اینجاست: آیا این “من” همان “بدن” است؟ آیا می‌توان خودآگاهی را به فیزیولوژی فروکاست؟ آنچه در پی می‌آید، پنج استدلال مستقل است برای اثبات این‌که “من” حقیقتی متمایز از بدن است و نمی‌توان آن را به جسم و اجزایش تحویل برد.

می‌خواهی بدانی آیا اپیکور در انتقادی که در یکی از نامه‌هایش بر کسانی وارد می‌کند که می‌گویند «حکیم خودبسنده است و ازاین‌رو به دوست نیازی ندارد»، بر حق است یا نه. این همان ایرادی است که او بر استیلپو و کسان دیگری می‌گیرد که عالی‌ترین خیر را در ذهنی می‌دانند که از هرگونه تأثر برکنار است.

بسم الله الرحمن الرحیم المواقف و المخاطبات الف لام میم موقف قرب مرا در موقف قرب نگاه داشت و به من گفت نسبت به من هیچ چیزی از چیزی دور نیست و نسبت به من هیچ چیزی به چیزی نزدیک نیست جز بر پایه حکم اثباتی من بر آن در …