نامه های سنکا ( الف لام میم) نامه دوازدهم از سنکا به لوسیلیوس سلام ۱. هر جا که روی می‌کنم، نشانه‌های پیش رفتن سنم را می‌بینم. هنگامی که به ویلایم در نزدیکی شهر رسیدم، شروع کردم به شکایت کردن از هزینه‌هایی که آن ساختمانِ رو به ویرانی بر من تحمیل …
نامه های سنکا-نامه یازدهم الف لام میم از سنکا به لوسیلیوس سلام ۱. گفت‌وگویی که با آن دوست جوان و آینده‌دار تو داشتم، بی‌درنگ به من نشان داد که او چه اندازه هوش و استعداد دارد و نیز تا چه اندازه پیشرفت کرده است. او نمونه‌ای از خود را به …
چنین است؛ من از سخنی که گفته‌ام بازنمی‌گردم. از جمعیت بگریز؛ از همنشینی با شمار اندک نیز بگریز؛ حتی از یک همراه نیز بگریز. کسی نیست که بخواهم تو را با او شریک کنم. و ببین چه نظری درباره تو دارم: جرئت می‌کنم تو را به خودت بسپارم. می‌گویند کراتِس، شاگرد همان استیلپو که در نامه پیشینم از او یاد کردم، روزی جوانی را دید که تنها راه می‌رفت و از او پرسید چه می‌کند که چنین تنهاست. گفت: «با خودم سخن می‌گویم.» کراتس گفت: «مراقب باش؛ با دقت مواظب باش، از تو می‌خواهم، زیرا داری با مرد بدی سخن می‌گویی.»
می‌خواهی بدانی آیا اپیکور در انتقادی که در یکی از نامه‌هایش بر کسانی وارد می‌کند که می‌گویند «حکیم خودبسنده است و ازاین‌رو به دوست نیازی ندارد»، بر حق است یا نه. این همان ایرادی است که او بر استیلپو و کسان دیگری می‌گیرد که عالی‌ترین خیر را در ذهنی می‌دانند که از هرگونه تأثر برکنار است.
نامه های سنکا، نامه هشتم از سنکا به لوسیلیوس الف لام میم سلام ۱-«پس آیا به من سفارش می‌کنی که از جمع مردم دوری کنم، گوشه‌نشین شوم و به اندیشه‌های شخصی خود بسنده کنم؟ پس تکلیف آموزه‌های مکتب شما که ما را به عمل و حضور در زندگی فرا می‌خواند …
نامه هفتم الف لام میم از سنکا به لوسیلیوسسلام 1- می‌پرسی بیش از هر چیز باید از چه چیزی دوری کنی؟ از جمعیت. هنوز برای تو ایمن نیست که خود را به آن بسپاری. من خود، در این باره، ضعفم را بی‌پرده اعتراف می‌کنم. هرگز با همان خُلق و خویی …
نامهٔ ۶: از سنکا به لوسیلیوس الف لام میم سلام ۱. لوسیلیوس، دریافته‌ام آنچه در من رخ می‌دهد صرفاً زدوده شدن عیب‌ها نیست، بلکه نوعی دگرگونی است. نه اینکه دیگر هیچ چیزی در من برای اصلاح باقی نمانده باشد! در این باره نه وعده‌ای می‌دهم و نه چنین انتظاری دارم. …
نامهٔ ۵: از سنکا به لوسیلیوس الف لام میم سلام ۱. سخت مشغول کاری؛ همه‌چیز دیگر را کنار گذاشته‌ای و خود را به یک وظیفهٔ واحد سپرده‌ای: اینکه هر روز انسانی بهتر شوی. این کار را می‌ستایم و از آن نیز خرسندم. تو را تشویق می‌کنم، بلکه از تو می‌خواهم، …
